عاقبت ما کشتی دل را به دریای جنون انداختیم
عاقبت عشق زمینی را به عشق آسمانی باختیم
تا رها گردیم از دلواپسی، در آن سوی خط زمان
ما در عرش کبریایی،خانه ای از جنس ایمان ساختیم
با توام بانی عالم !
با توام ای مهربانم !
ای تو خورشید فروزان
من شبم شب را بسوزان
کوچکم با قطره بودن،راهی ام کن سوی دریا
عاقبت باید رها شد روزی از زندان دنیا
سیر در دنیای معنا، بی زمان و بی مکان
وصل در عین جدایی، زندگی با جان جان
عاشقان در شوق پروازند از این خاکیان

داستان انگلیسی

Frank Weston arrivd a day earlier than he was expected . on the morning after emma heard that he was coming  she entered the sitting –room and saw two gentelmaen sitting with her father , mr. Weston and his son . they had been there only a few minutes .

Mr . Weston was still explaining  why frank arrived a day before his time , and her father was in the middle of his very kind welcome . the visitors rose when emma entered , and mr . weston was presented to her . she said to herself , " he is certainly a very good –looking young man . I think that I shall like him , and he seems already to like me."  

زمانه ی عشق

1

زمانه، زمانه ی عشق است

عصر، عصر عشاق

و وقت، وقت حادثه

آنگاه که عمر می گذرد

و آدمی با تمامی زخم هایش

به هیچ چیز نمی اندیشد [ مگر عشق]

2

زمانه، زمانه ی عشق است

گاه کوتاه و گاه بلند

با این همه یاد آن همیشگی است

3

آدمی در بیست سالگی

گویی فرمانروای عالم است

و گویی جاودانه خواهد بود

آبی آسمان در چشمهایش

4

زمانه، زمانه ی عشق است

عصر، عصر عشاق

و وقت، وقت حادثه

آنگاه که عمر می گذرد

و آدمی با تمامی زخم هایش

به هیچ چیز نمی اندیشد [ مگر عشق]

5

زمانه، زمانه ی عشق است

عشق، به قلبت گرما می بخشد و سرخوشی

6

یک روز زیبا

عشق فرا می رسد

و قلب تندتر می تپد: زندگی ادامه می یابد

و تو سرمست از عاشقی ات...

7

زمانه، زمانه ی عشق است

عصر، عصر عشاق

و وقت، وقت حادثه

آنگاه که عمر می گذرد

و آدمی با تمامی زخم هایش

به هیچ چیز نمی اندیشد [ مگر عشق]

8

زمانه، زمانه ی عشق است

گاه کوتاه و گاه بلند

با این همه یاد آن همیشگی است

------------------------------------------------------------

می خوام این و در جواب کسانی بنویسم که عشق رو بهانه ای میدونن برای همه چیز اما من میگم حرمت عشق والاتر و بالاتر از هـــــــــر حسیه و عاشق هیچوقت معشوقش و از درش نمی رونه واگر روند دیگه عاشق نیست و عشقی نداره و دیگه نباید به بهانه عشق بازم در خونه اش نشست  باید رفت برای همیشه رفت .
چیزی که به عشق تقدس میده حرمت اونه و چه طور احترام گذاشتن ما به اون و نوع نگاه ما به این حس مقدس نه هر طور رفتاری به صرف اسم عشق.پس یادمون باشه وقتی کسی ما رو دوست نداشت در خونه اش به بهانه عشق خیمه نزنیم که فقط حرمت عشق رو شکستیم و بس .

تو نه چنانی که منم ، من نه چنانم که تویی
تو نه بر آنی که منم ، من نه بر آنم که تویی
من همه در حکم توام تو همه درخون منی
گرمه و خورشید شوم من کم از آنم که تویی
با همه ای رشک پری چون سوی من برگذری
باش ، چنین تیز مران تا که بدانم که تویی
دوش گذشتی ز درم بوی نبردم ز تو من
کرد خبر گوش مرا جان و روانم که تویی
چون همه جان روید و دل همچو گیاه خاک درت
جان و دلی را چه محل ای دل و جانم که تویی
چون تو مراگوش کشان بردی از آنجا که منم 
بر سر آن منظره ها هم بنشانم که تویی
مستم و تو مست زمن سهو خطا جست ز من
من نرسم لیک بدان هم تو رسانم که تویی
زین همه خاموش کنم صبر و صبر نوش کنم
عذر گناهی که کنون گفت زبانم که تویی

عشق یعنی...

عشق يعني خاطرات بي غبار
دفتري از شعر و از عطر بهار

عشق يعني يك تمنا , يك نياز
زمزمه از عاشقي با سوز و ساز

عشق يعني چشم خيس مست او
زير باران دست تو در دست او

عشق يعني ماتهب از يك نگاه
غرق در گلبوسه تا وقت پگاه

عشق يعني عطر خجلت ....شور عشق
گرمي دست تو در آغوش عشق

عشق يعني "بي تو هرگز ...پس بمان "
تا سحر از عاشقي با او بخوان

عشق يعني هر چه داري نيم كن
از برايش قلب خود تقديم كن

-------------------------------------------------

عشق ،
آفريننده ي معشوق و انكار كننده ي مرگ زيبايي ها ست.
عشق ،
بازي قشنگ روزگار و طلايه هاي زيباي محبت ها ست.
عشق ،
كبوتر زيباي بام دل است و قوي سپيد انديشه ها ست.
عشق ،
آسمان آرزوها و دشت وسيع پرواز كبوترها ست.
عشق ، ساحل بيكران بودن ها و امواج تند نبودن ها ست .
عشق ،
سرزمين پيوند ها، دوستي ها و ديار عاشقان است.
عشق ،
مفهوم بزرگ زنده بودن و بزرگ زندگي كردن است.
عشق ،
باران ديده ها ست وآتش افروز سينه ي خاموش است.
عشق ،
گرامي داشتن خود وعزيز داشتن دل و با عزت داشتن قلب است.
عشق ،
شعله دل ها وآواز قلب ها ست.
عشق ،
قلب دنياي درون است.

آري ، عشق هنر بزرگ قلب ها و خالق زيبايي ها ست.

North

Where icicles hung the blossoms swing

but in my heart there is no spring

You were my spring my summer too

It's always winter without you

the flocks head north and the lilacs bloom

At night they scent my moonlit room

You were my spring my summer too

I'm going north to look for you

Like a widblown bird my heart goes forth,

sent by the spring to the shinig north

you are my spring , my summer too,

and I won't rest till find you

شمال

جایی که یخ پاره ها آویزانند و شکوفه ها می رقصند

ولی در قلب من بهاری نیست

تو بهار من بودی ، تابستان من هم

بی تو ، همیشه زمستان است

گله ها به سوی شمال می روند و یاس ها می شکفند

شب ها ،یاس ها اتاق روشن از مهتاب مرا عطر آگین می کنند

تو بهار من بودی ، تابستان من هم

من به شمال می روم و تا تو را جستجو کنم

مانند پرنده ای بر بال باد، قلب من پیش می رود

بهار، قلبم را به شمال درخشان فرستاد

تو بهار من هستی ،  تابستان من هم

و من آرام نمی گیرم تا تو را بیابم

------------------------------------------------------------------

رفتم
...
به همانجا که صدای نفس های عشق
هنوز گهگاه گوش را می نوازد

دیشب بود انگار
آن شب سرد خاطره ها
و تو
که بودی و نبودی

تاب خوردم مثل همیشه
آرام و بی صدا
با طعم حسرت و اشک
و این بار تنها

صدایی نبود
و حتی سایه ای از تو
و دستی که از پشت
ناگاه چشمانم را بگیرد

هیچ نبود
هیچ
اما
اشک چه بی ریا می آمد

صدایت کردم
نشنیدی ؟
نه ؟
با تو هستم قدیمی

با تو نجواها داشتم
از عمق حسرت و سرما
که فقط
خیابان شنید و تاب و سنگهای زیر پاهایم

نیامدی باز
در آخرین شب میعاد
به تماشای کرم کوچک ابریشم
حتی برای ریختن کاسه ای آب در پی مسافر

چقدر زمزمه کردم دیشب
لحظه های عاشقانه دیروز را
و ترانه های فردا را که
جمعه وقت رفتنه ...

راستی
اسمت را صدا زدم
به وسعت نگاهی که به سویت روانه کرده بودم
از پشت ابرهای سراسر پر از خیال

یادت هست ؟
شعرهای قدیم را
که بی ریا می سرودم برایت
از ابر و خیال وخوابی که آرام رفته بودی ؟

...
...
...

باز خواهمت گفت
ترانه های شبانگاهی انتظار را
انتظار
انتظار
انتظار...

" احساس می کنم
که در این مه گرفته شب
در پشت ابرهای سراسر پر از خیال
آرام خفته ای

ای مهربان من
آفتاب را بگو
که چشم مرا
به فراسوی دیوار مه
به آنجا که آنجایی
روشن کند
تا در خیال ... "

...

شاید فرصتی نباشد دیگر
برای زیارت چمن
تو
اگر خواستی
بو بکش
چمن سرد یادگار روزهای خنده و نفس را
به نیت نفسی که
چندی بیش نمی پاید
میهمانی دلگیرغربت آباد را


بازخواهمت یافت
و خواهی دید مرا باز
به قامت پروانه

می دانم

وباز
من می مانم و
ترانه ای نو
برای
چشمانت

کی طلوع می کنی
ای آخرین غروب ؟

تباني دل

آمد و آرام در دلم جا گرفت.اين دشت سرخ را زيبا ز ما گرفت.چشم او سرچشمه نگاه دل شد. نياز دل راه و رسم او شد.دل تباني كرد و از ما دل گرفت.راه بر ما بست و راه خود گرفت. اي دل تو درياي خروشاني دمادم. منم آن كشتي بشكسته درهم.اگر آرام گيري ياد آري. مرا در بستر دريا نذاري. ×/×/×/.

--------------------------------------------------------------------

دلم گرفته است.

دلم گرفته است...ميخاهم بگريم اما اشك به ميهماني چشمانم نمي آيد ,تنم خسته و روحم رنجور گشته و ميخواهم از اين همه ناراحتي بگريزم اما پا هايم مرا ياري نميكنند . مانند پرنده ايي در قفس زنداني گشته ام . از اين همه تكرار خسته شده ام , چقدر دلم ميخواهد طعم واقعي زندگي را بچشم , چقدر دلم ميخواهد مثل قديم عاشق هم بوديم , چقدر دلم ميخواهد مثل قديم كلمه ي دوستت دارم را هر روز از زبانت بشنوم , ولي افسوس آن كلمه كه مرا به زندگي اميدوار مي كرد هال به فرا موشي سپرده شد و جايش را تحقير گرفت .

--------------------------------------------------------------------------------

عشق تو

سرو سيه چشم من اي نازنين برده اي از من دل و هم عقل و دين ياد دو چشم ياد دو ابروي تو كار من است گر نپسندي تو اين من كه درآن دام تو افتاده ام سر به بر وسينه ات خواهم همين يك نظري تا به تو انداخته ام دور شده آنگه ز من ايمان و دين ناصحم ار عشق شود از من بري عشق توكم كرده از عقلم چنين

خلاصه عاشق کرد و عشق و شکست و رفت.

رفت به یک دیار دیگه . دیاری که توش حرف من نبود عشق من نبود قلب من نبود.

اما . اما من موندم . تو همون دیار . تو همون مکان. تو همون زمان . با یادش سوختم 

 با عشقش ساختم . قلبمو برده زندونش کرد .آخه سنگدل خودش آزاده حالا.....

یه عمر من تنهای تنهام توی یک قفس... کلیدش کجاست ؟ نمیدونم!!!!!!.......

                                  نگات یادم نمیره                           که آتیش به جون میزنه

                                  نگذر ازش به سادگی                     نگذر از این دلدادگی

                                                      بی تو چه جور این زندگی

                                  بی تو نمیشه زنده بود                     عشق تو قلبمو ربود

                                                      ای هستی و ای تار و پود

                                  با تو جهنمم بهشت                         خدا رو قلب من نوشت

                                                       تویی کتاب سرنوشت

                                  اشکم امون نمیده                          عکساتو باز ببینم

                                  برگرد تو ای همه کسم                    برگرد تو ای هم نفسم

                                                       نیستی و من دل واپسم

                                  بی تو نمیشه زنده بود                     عشق تو قلبمو ربود

                                                       ای هستی و ای تار و پود

                                  با تو جهنمم بهشت                         خدا رو قلب من نوشت

                                                        تویی کتاب سرنوشت

              یکی داشت ویکی نداشت اونی که داشت تو بودی واونی که تورو نداشت من بودم

   یکی خواست و یکی نخواست اونی که خواست تو بودی اونی که بی تو بودن رو نخواست من بودم

    یکی آوردو یکی نیاورد اونی که آورد تو بودی اونی که جزتو به هیچکس ایمان نیاورد من بودم

                 یکی بردو یکی باخت اونی که برد تو بودی اونی که دل به تو باخت من بودم

  یکی گفت و یکی نگفت اونی که گفت تو بودی اونی که دوستت دارم روجزتوبه هیچکس نگفت من بودم

                 یکی ماندو یکی نماند اونی که ماند تو بودی اونی که بدون تو نماند من بودم...

زندگی با تو چقدر قشنگه .خوب من

آسمون عشق چه آبی رنگه

سر بزارو بروی شونم.شیرینم

وقتی که خسته از این زمونم

ای غم عشق تو چاره ی من

بودنت عمر دوباره ی من

توی این شبهای بی ستاره

چشمای قشنگ تو ستاره ی من.ستاره ی من

کاش بودی


کاش بودی تا دلم تنها نبود

تا اسیر غصه فردا نبود

کاش بودی تا نگاه خسته ام

بی خبر از موج و دریا نبود

کاش بودی تا دو دست عاشقم

غافل از لمس گل مینا نبود

کاش بودی تا زمستان دلم

این چنین پر سوزپر سرما نبود

کاش بودی تا فقط باور کنی

بعدتو این زندگی زیبا نبود

بعد تو این زندگی زیبا نبود

                                          اين سحاب تيره در دل بس هزاران غصه دارد

گر شود شيـــداي عاشق بيقـــــــرار تار يارش

                                           رنگ بيرنگي بگيـــرد  رنـــگ هاي روزگـــارش

عاشق شيدا

خوشا به عاشق سرمست و عشق و شور زمان

كه او به هر دو جهان هست مست و سرگردان

به هرچه هست در عالم دقيق بنگرد او

دلش زلال و بٌود روح او روان به جهان

كه عشق كاه كند كوه و قرص و جاويدان

كه نيست در سر عاشق ز جهل ، حرص و زيان

دروغ و بغض به دل نيست عاشق شيدا

كه جاي نفرت و كينه است عشق دلداران

چو آن كبوتر زيبا كه هست اندر باغ

بيا شويم زلال و بَري ز بد اي جان

دل "كوير" پر است از هزار خار و بلا

كه عشق مي كندش اين كوير را بستان

 از شيشه نبودم كه با سنگ بميرم

من آمده بودم كه تا مرز رسيدن

 همراه تو فرسنگ به فرسنگ بميرم

 تقصير كسی نيست كه اينگونه غريبم

 شايد كه خدا خواست كه دلتنگ بميرم .....

نقش روی تو را بر ابرها کشیدم

عاشقم

به شوق تو به آسمانها پر کشیدم

بی قرارم

با یاد تو بر کشتی نشستم

به دریاها رسیدم

پروانه ام

به بوی تو تمام گلزارها را بوییدم

شیدایم

به شوق تماشای تو تمام صحراها را دویدم

مجنونم

به دنبال خوبان در پی عشق تو رفتم

چو نقاشی عاشق خیال

             تو را بر پرده ی جانم کشیدم......

                                                  و نیمه شب

                                                در نور ماهتاب

                                                    در زلال آب

                                                  افکار من نیز

                                                  در حوض آب

                                         به همراه شنای ماهیها

                               می چرخد و می چرخد و می چرخد....

مي سوختم از حسرت و عشق تو بسم بود .

عشق تو بسم بود ، که اين شعله ي بيدار

روشنگر شب هاي بلند قفسم بود.

آن بخت گريزنده دمي آمد و بگذشت .

غم بود ، که پيوسته نفس در نفسم بود .